På fregatt kan du rekne med å leggje på deg nokre kilo

Dei fleste legg på seg nokre kilo under teneste på fregatt. Ikkje vi.

Publisert Sist oppdatert

Det såkalla fregatt-tillegget er ei kjend sak for dei som har gjort teneste i Marinen. Maten er visstnok så bra at ein et godt, kanskje for godt, vil somme seie. Når det heller ikkje er så himla enkelt å trene om bord, ja da kan kiloa kome.

Somme meiner å vite at enkelte har gått opp både 5, 10 og 15 kilo under tenesta.

Vi såg ikkje ein einaste overvektig eller halvfeit gast, matros, spesialist eller offiser om bord i KNM Otto Sverdrup. Likevel påstår i alle fall dei aller fleste i besetninga at fregatt-tillegget er noko som fort kjem. Somme meiner å vite at enkelte har gått opp både 5, 10 og 15 kilo under tenesta. Vitskapen rundt dette er nok tynn, det går nok mest i vandresoger frå skip til skip og frå konstabel til konstabel.
Vi gjekk likevel ikkje opp eitt einaste gram. Grunnen er enkel: Berre den eine av to middagar klarte vi å halde på innanbords mens vi sigla ut Vestfjorden i relativt god bølgjehøgde.
Barf!!! 

Frå ei lita bysse med små lager og fryseskåp klarar stuerten og mannskapet hans å trylle fram måltid etter måltid - kvar einaste dag 

Lat oss nå heller snakke om maten. Frå ei lita bysse med små lager og fryseskåp klarar stuerten og mannskapet hans å trylle fram måltid etter måltid - kvar einaste dag - på siglingar som kan vere opp mot fire veker. Mot slutten av eit oppdrag et ein «det ein har att» – for det er ikkje berre å vitje kjøpmannen på hjørnet når ein er til havs.

Lunsjen denne dagen, to dagar før søsterskipet KNM Helge Ingstad kolliderer med tankbåten utanfor Bergen, er nesten like innhaldsrik som på land. Her er det sandwich med biff, steikt ris, røykelaks og eggerøre, fat med ost og pålegg. Men det er litt mindre av alt samanlikna med på fastlandet, vi kunne nok tenkt oss noko større utval totalt sett. Det er ikkje dei store manglane, men nok til at vi leitar etter alternativ. 


Oftast er det lunsjen vi skryter mest av i Messetoppen, men på Otto Sverdrup må vi skryte enda meir av middagen.
Steikt torsk høyrest ganske keisamt ut. Men dette blei alt anna enn keisamt. Torsken kom med urtesmør, rødvinsglace, smørsteikt kål og steikt sopp i balsamico. Det smakte veldig, veldig godt.
Og når den knøttlitle byssa avsluttar med karamellpanacotta på tilnærma blikk hav, ja, da er vi heilt klare til å bikke, litt stønnande etter endelig å ha fått i oss og halde både frukost, lunsj og middag innanbords.

Vi
hamnar på vørdelege fire tallerkenar. 

Stuerten
Stuert Anon Ruchiranan har seks kokkar og fire sterrids (servitørar) med seg på laget når KNM OttSverdrup siglar. Da skal dei servere ein stad mellom 130 og 140 offiserar, spesia- listar, matrosar og gastar kvar dag.

– Det viktigaste er at vi klarar å lage måltid med god kvalitet ut frå det vi til kvar tid har å lage mat av. Har vi gløymt noko når vi siglar ut, ja, da har vi gløymt det. Da må vi improvisere i høve til dei rettane vi har planlagt med, seier Ruchiranan.

Byssa er ikkje stor samanlikna med eit kjøkken på land. Her går ein bokstaveleg talt oppå kvarandre mens ein jobbar.
– Eit moment er at vi heile tida må tenkje på tryggleik til sjøs. Ting lear på seg når fartøyet møter bølgjene på havet, og da er det utfordrande å tenkje på at ting ikkje skal falle i dørken, velte eller skade nokon. Kjelane med saus kan vi jo ikkje toppfylle om vi har høge bølgjer, fortel han.
Mange er borte frå familie og vener lenge, så for oss i byssa handlar det mykje om å skape så mykje velferd som mogleg med den maten vi kan servere.